آفتاب آذربایجان، آذرگون، آذربایجان گونشی و هر اسمی که برایش گذاشته بودند و یا گذاشته بودید، دیگر همانند گذشته نخواهد درخشید. آفتاب آذربایجان منتشر خواهد شد اما نه با کادر فعلی، با کادر جدید و متفاوت.

از جزئیات فشارهایی که بود سخن نخواهم گفت. چراکه همه شما به این مسائل عادت کرده‌اید و حدسهای درستی خواهید زد. اصولاً همه اعضای کادر قبلی آفتاب آذربایجان سالها بود که خود را برای اینچنین موقعیتی آماده کرده بودند. نشریه ای که بیشترین مخاطب را جذب کند، تورکی بنویسد و مختص آذربایجان باشد، مستقل باشد، به نسبت دیگر نشریات آگهی بیشتری داشته و کلفت تر باشد، مرتب منتشر شود، قیمتی در حد نشریات سراسری بزند و بفروشد و … اینچنین نشریه ای همیشه یک استرس پشت سرش دارد. اینکه تا کی دوام می‌آورد!!

من به شخصه اعتقاد دارم ما در این پنج سال که متأسفانه امکان نشد حتی شماره سالگرد ششمین سال را منتشر کنیم، هر آنچه که در توانمان بود، برای انتشار نشریه به بهترین شکل ممکن انجام دادیم. می‌دانم که همکارانم و خوانندگان نشریه نیز اکثراً این گفته را تأیید خواهند کرد. مخاطب بالای نشریه گواه این موضوع است. نشریه ای که در این دوره 500 تیراژی مطبوعات استان، حدود سه هزار نسخه فروش داشت و هر شماره پی دی اف آن بیشتر از 3000 بار دانلود می‌شد و هر جلدش توسط چندین نفر خوانده می شد. مقدار مخاطب به یک طرف، کیفیت مخاطب نیز قابل توجه بود. مخاطبان گسترده از سواد ابتدایی تا استادان بزرگ، از کودک و نوجوان تا کهنسال، از قشر ضعیف جامعه تا قشر مرفه، همه خواننده این نشریه بودند و اغلب هم خواننده دقیق. آنچنان دقیق که گاهی اس ام اس هایشان نکته‌هایی را می‌گفت که خودمان نیز متوجهش نشده بودیم. ما در این پنج سال دروغ ننوشتیم، چاپلوسی نکردیم، اشتباه عمدی نداشتیم، صمیمی بودیم و ارتباط دو‌طرفه با مخاطب داشتیم. بدون شک نتیجه نظرسنجی از مردم در نمایشگاه که نقاط قوت نشریه را بیان دردهای آذربایجان به زبان ساده، نوشته شدن به زبان تورکی، پرداختن به آذربایجان و صمیمی بودن، صادق بودن و ارتباط با مخاطب می‌دانستند بر این گفته من مهر درستی خواهد زد. ما در این پنج سال رسالتی که در بین مطبوعات استانی فراموش شده بود را انجام دادیم. در دورانی که نود درصد مطبوعات رپرتاژنامه شده و فقط از مسئولان استانی تمجید می کردند، با آشیق ها مصاحبه کردیم، از کسانی نوشتیم که عمری را صرف کاری کرده بودند و فراموش شده بودند، هنرمندان، نویسندگان و قهرمانان را معرفی کردیم، مردم عادی را به صفحات نشریه آوردیم و حرفهایشان را چاپ کردیم، آثار و مکانهای تاریخی را معرفی کردیم، از شخصیتهای تاریخی نوشتیم و کتاب معرفی کردیم. ظاهراً گناهی که نابخشودنی است.

امروز متنی به قلم ابراهیم حاتمی​کیا منتشر شده در ستایش فیلم «یه حبه قند» و نکوهش اصغر فرهادی. یا تعبیر درست‌ترش این است که بگویم متنی منتشر شده به‌منظور سرزنش اصغر فرهادی که تحسین «یه حبه قند» و رضا میرکریمی را هم در خود دارد.

این یکی از تأسف‌آورترین متن‌هایی است که در زندگی‌ام خوانده‌ام. بعد از خواندنش حالم بد شد. دلم گرفت. غمگین شدم. چون دیدم کسی که روزگاری از خالص‌ترین و صادق‌ترین آدم‌های این مملکت بوده، چنان دچار بغض و کینه نسبت به همکار فیلمسازش شده که از اولین روزهای امسال که در برنامه‌‌ای تلویزیونی حاضر شد و به اصغر فرهادی تاخت تا الان که به قول خودش فصل «برگ‌ریزان» فرا رسیده، هنوز نتوانسته بر احوالش فائق آید و کار را به جایی رسانده که پاک فراموش کرده در حالی دارد اصغر فرهادی را بابت نمایش شیوع دروغ‌گویی در جامعه‌ی ایرانی شماتت می‌کند که خودش دقیقاً و مشخصاً دارد دروغ می‌نویسد و اصغر فرهادی را متهم می‌کند به این که «در صف سفارت خرس‌نشان ایستاده تا از سرزمین همیشه آفتاب‌مان... متقاضی پناه به سرزمین همیشه ابری» شود! و او را متهم کرده که فیلم می‌سازد تا شکایت به غریبه برد و شوق ترک سرزمین به فرزندانش بدهد!

می‌شود جدایی نادر از سیمین را دوست نداشت، می‌شود اصغر فرهادی را دوست نداشت و می‌شود «یه حبه قند» را دوست داشت. هیچ‌کدام از اینها ایرادی ندارد. اما تأسف‌‌بار و حزن‌انگیز است که کسی را توبیخ کنیم که چرا نشان می‌دهی مردم دروغ می‌گویند و در همان لحظه خودمان دروغ بگوییم. تأسف‌بار است که وقتی فیلم‌مان مجوز نمایش نمی‌گیرد چند هفته پیاپی از وضعیت «سرزمین‌ همیشه آفتاب‌مان» شکایت کنیم و بگوییم آسمان ابری است، اما موقع حمله به اصغر فرهادی که می‌شود، ناگهان ابرها را بزنیم کنار و آفتاب را ببینیم. تأسف‌بار است که خودمان برویم در آلمان فیلم بسازیم و نشان بدهیم که در کنار راین هم می‌شود خدا را جست و به وقتش به کسانی که اعتراض می‌کنند این بسیجی را برده‌ای در آلمان که چه بشود حمله کنیم و بگوییم شما تنگ‌نظرید، اما حالا بعد از بیست سال همکارمان را آدم خودباخته‌ای تصویر کنیم که چون یک جایزه از جشنواره همان کشور گرفته پس حتماً رفته پشت در سفارت صف ایستاده تا به آن «سرزمین ابری» پناهنده شود! و تأسف‌آور است که از خواننده یادداشت‌مان پنهان کنیم که همکارمان قبل از ساختن فیلمش چند ماه در آن «سرزمین ابری» سکونت داشت و می‌توانست با تهیه‌کننده‌ای آلمانی کار کند، اما پروژه‌اش را نیمه‌کاره رها کرد و آمد در سرزمین خودش فیلمش را ساخت. بنابراین اساساً نیازی به صف ایستادن پشت در جایی و تقاضای پناهندگی و گدایی جایزه از کسی نداشته است.

موضوع بحثم اصغر فرهادی نیست؛ اینها را نوشتم چون دلم گرفته از منشی که ابراهیم حاتمی‌کیا در پیش گرفته. نوشتم چون دوستش دارم و دلم نمی‌خواهد بیش از این ذهنش را صرف کینه‌جویی کند و حتی ستایش از فیلم شیرینی چون «یه حبه قند» را با این جور طعنه‌ و کنایه‌ها آمیخته کند. می‌توانستم عافیت‌اندیشی کنم و اینها را ننویسم. می‌توانستم سکوت کنم تا سلام و علیک‌مان برقرار بماند. می‌دانم که حالا دلخور می‌شود، اما ترجیح می‌دهم مثل خودش صریح حرف بزنم، هرچند که برنجانمش. ترجیح می‌دهم که بداند ما از او چنین انتظاری نداریم. ترجیح می​دهم بگویم که حواسش باشد روزگاری صراحتش با صداقت همراه بود.


حسین معززی نیا

روی تبریز را می‌بوسم

برای احساس آسمانی زیبا کرباسی عزیز

تبریز را بوساندم

بوسانیدم تبریز را از طرفِ تو

- گفتم ببوس آیدین

                - می‌بوسم گفت ...

من هم می‌بوسم دستانِ تبریزِ چشمانِ تورا از لبانش را، لبانش را

و من در پاهایت می‌میرم امامیه را در بی‌تویی

                                تو تنها تویی و او تنها اوست

                                شب‌های خفته‌یِ زیبایِ تبریز، بی‌توییِ من است.

        خفته بختش... من تو شما [این جمله را بی‌خیال]

برگرفته از سايت [پارس توريسم]

پوريا عالمی در مطلب طنزی در ستون طنز اعتماد نوشت :

– با حفظ فاصله – روی کاناپه

هفته گذشته، خبرهای بامزه‌يی درباره حضور خواهرمان آنجلينا جولی در ايران منتشر شد. ما صبر کرديم آب‌ها از آسياب بيفتد تا بتوانيم ته و توی قضيه را دربياوريم.

جريان مسعود ده‌نمکی و آنجلينا جولی

مسعود ده‌نمکی روی کاناپه، آن سمتی که آنجلينا جولی ننشسته بود، نشست و گفت: «به من آنجلينا جولی پيشنهاد شد که بنده رد کردم. » ما: «کجا به شما پيشنهاد شد؟» ده‌نمکی: «در شهر به من پيشنهاد شده بود. ما از وقتی آمديم شهر و فيلم ساختيم خيلی پيشنهادها به‌مان شده که بيشترش را بنده رد کردم. جالب اينجاست که قبل از اينکه بنده وارد سينما بشوم خودم به ديگران پيشنهاد می‌کردم، الان که وارد سينما شده‌ام ديگران به من پيشنهاد می‌دهند.» ما: «در قضيه خواهرمان آنجلينا جولی، چه کسی پيشنهاد کرد و چرا؟» ده‌نمکی: «علی سرتيپی، تهيه‌کننده، زنگ زد و گفت آنجلينا جولی رو دارم به تو پيشنهاد می‌دم، می‌خوای توی فيلمت بازی کنه؟ که من قاطعانه گفتم نه.» ما: «نظر آنجلينا جولی چی بود؟»ده‌نمکی: «نظر من مهم بود که بنده موافق نبودم. قرار بود اگر بنده موافقت کنم با آقا براد، شوور آنجلينا خانوم، تماس بگيرند و نظرش را بپرسند که موافق است خانومش بيايد توی فيلم من بازی کند و مثل بازيگران اخراجی‌ها جهانی و مشهور شود يا نه. که چون بنده که هنرمند مردمی هستم نمی‌خواستم پای آقای براد پيت به مسائل خصوصی سينمای ما باز شود اين پيشنهاد را رد کردم.»ما ياد يک حکايتی افتاديم و گفتيم: «يک رفيق آس و پاسی داشتيم می‌گفت «نمی‌خواهد با دختر مديرعامل فلان بانک ازدواج کند.» ما می‌گفتيم مگر فلانی گفته بروی با دخترش ازدواج کنی؟ رفيق آس و پاس ما می‌گفت؛ «نه! حتما می‌داند حرفش را زمين می‌اندازم چيزی نمی‌گويد.»

جريان فرج‌الله سلحشور و آنجلينا جولی

فرج‌الله سلحشور آمد و خواست روی کاناپه بنشيند، جا تنگ بود. برای همين، ده‌نمکی خودش را جمع و جور کرد و کشيد اين‌ورتر. آنجلينا جولی رفت توی دسته کاناپه، کيفش را هم گذاشت کنار دستش. سلحشور نشست اين‌ور، آنجلينا جولی آن‌ور، ده‌نمکی وسط.سلحشور گفت: «من به هيچ‌وجه يک تار موی بازيگران ايرانی را با صد بازيگر خارجی عوض نمی‌کنم.»ما به سلحشور يادآوری کرديم هم نمايش «تار» و باقی سازها و هم «مو» و باقی ساز و کارها، مشکل دارد. برای همين مخاطب ايرانی نمی‌فهمد «يک تار موی بازيگران ايرانی» چی هست و چه شکلی است که سلحشور حاضر نيست با صد بازيگر خارجی عوضش کند. سلحشور گفت: «خب حالا. گير دادی‌ها».ما گفتيم: «بعد هم سوال اينجاست که يک تار موی بازيگران ايرانی جزو اموال شخصی محسوب می‌شود يا عمومی؟ اگر اموال شخصی و حريم شخصی است شما نمی‌توانی با چيزی عوضش کنی. اگر هم جزو اموال عمومی محسوب می‌شود شما حق نداری در اموال عمومی دخل و تصرف کنی يا با چيزی تاخت بزنی.» سلحشور گفت: «خب حالا. گير دادی‌ها». در پايان، سلحشور در حالی که دستش را دور گردن مسعود ده‌نمکی انداخته بود (ده‌نمکی هم دستش را دور گردن سلحشور انداخته بود) گفت: «ما سه تا را کجا می‌بريد؟»

جريان آنجلينا جولی

وقتی حرف‌های فرج‌الله و مسعود تمام شد از آنجلينا جولی خواستيم او هم نظرش را اعلام کند. آنجلينا جولی گفت: «آرزوی من بوده که در فيلم‌های اخراجی‌ها نقش خواهرانم نيوشا ضيغمی و شيلا خداداد را بازی کنم، که متاسفانه قسمت نشد. البته وقتی اخراجی‌ها را تماشا کردم مطمئن بودم اگر به جای محمدرضا شريفی‌نيا هم بازی می‌کردم می‌ترکاندم، که نشد. الان هم بی‌صبرانه منتظرم آقا مسعود بگذارد من بيايم به عنوان سياهی‌لشکر در فيلمش بازی کنم. از آقا فرج‌الله سلحشور هم خيلی ممنونم. ولی نمی‌دانم برای چی. ديگر حرفی ندارم. خداحافظ».

۷- و اين آخری که ديگر ما را خدای فرهنگ در سرتاسر جهان خواهد کرد، ساعت گذاشتن، کلّه ی سحر بيدار شدن، چايی شيرين و نان بربری و پنير ليقوان خوردن، سر و صورت را صفا دادن و لباس پوشيدن، پياده يا با اتومبيل به محل اعدام يک جوان ۱۷ ساله رفتن، هورا کشيدن، الله اکبر گفتن، در اثر شلوغ شدن محل به اين و آن فشار آوردن، بعد از شنيدن تهديد جلاد مبنی بر عدم اجرای حکم در صورت شلوغ‌کاریِ تماشاچيان عزيز، سکوت کردن و مثل بچه ی آدم ايستادن (که خدای نکرده حکم به تعويق نيفتد و ما يک روز از کار و زندگی مان نمانيم و اعدامْ‌نديده، دست از پا دراز تر به خانه بازنگرديم)، موقع بالا کشيدن جوان، هياهوی شادی سر دادن، خرم و خندان به خانه بازگشتن، ماجرا را برای زن و بچه تعريف کردن، بچه را مدرسه گذاشتن، سر کار رفتن و يک لقمه نان حلال در آوردن است که ما را به عنوان با فرهنگ ترين ملت جهان به جهانيان خواهد شناساند. ان شاءالله

بازگشايي مدارس مرا ياد دوراني مي‌اندازد كه به تته‌پته مي‌افتادم؛ ياد دوراني كه براي اولين بار خواستند وارد خانه‌ دومان كنند كه بعد جهنم از آب درآمد. نمي‌فهميدي چه مي‌گويند و تا گفته‌هاي معلم را با كلمات فارسي دست و پا شكسته‌اي كه ياد گرفته بودي براي خودت ترجمه كني كار از كار گذشته و درس‌ها تمام شده بود. حالت غريبي به تو دست مي‌داد وقتي دوست داشتي ياد بگيري اما زبان ذهنت و زبان روحت با زباني كه با آن درس‌ها را بايد مي‌آموختي فرق داشت. نمي‌توانستي آن رابطه‌اي كه بايد ميان دانش‌آموز و معلم باشد را براي خودت تعريف كني و شايد اين به خاطر ذهنيتي بود كه بعدها فهميدي در تو ايجاد كرده بودند و آن اين كه هركس فارسي حرف مي‌زند برتر است؛ از همان ابتداي ورود به مدرسه با سياست‌هاي براندازي فرهنگ و هويت توركي اعتماد به نفست را زير سوال بردند و توچه مي‌دانستي؟

تو با آن دنياي پاك و معصومانه‌ات چه مي‌دانستي پشت پرده جايزه‌اي كه به همكلاسي‌ات براي اين كه فارسي را روان حرف مي‌زد چه‌ها مي‌گذشت؟ چه مي‌دانستي پول اين جايزه‌ها از ميلياردها بودجه‌اي تأمين مي‌شود كه براي از بين بردن فرهنگ و هويت و زبان تو اختصاص يافته است.

تو چه مي‌دانستي كه چرا معلمت را برتر مي‌ديدي و چرا فكر مي‌كردي همه معلم‌ها فارس هستند و تمامي مهندسان و پزشكان و آدم حسابي‌ها را در ذهنت فارس تصور مي‌كردي؟

تو اينها را نمي‌دانستي آن كساني اين چيزها را مي‌فهميدند كه براي مغز تو و براي هويت‌گريزي تو ساعت‌ها جلسه گذاشته بودند كه چگونه از يك «تورك» «تورك ستيز» بسازند و امثال كسروي‌ها را تربيت كنند؟ آنان براي مغز تو و انديشه‌ات ميلياردها تومان بودجه اختصاص دادند تا بعدها خجالت نكشي و اصلاً روانت نرنجد از اين كه بگويي «من خجالت مي‌كشم توركي صحبت كنم» و راستي پشت پرده چه‌ها مي‌گذشت؟ و راستي آيا موفق نشدند؟ توي تورك هنوز هم خجالت مي‌كشي توركي صحبت كني و يعني اينكه اين آقايان هنوز هم سياستشان كارايي خود را از دست نداده است. روزگاري بود همين آقايان فقط با نام سيستمي ديگر قرار گذاشتند وقتي توي تورك در مدرسه‌ها به زبانت صحبت كني جريمه بپردازي اما امروز هيچ جريمه‌اي هم نمي‌دهي و فارسي صحبت مي‌كني! و اين همان سياست غيرمستقيم و خطرناكي است كه روان تو را نشانه گرفته است. امروز ديگر نيازي نيست نگران اين باشيم كه بچه‌هامان در مدرسه به تته‌پته خواهند افتاد چون والدين تورك زبان ما خودشان با فداكاري شبانه‌روزي چندين سال قبل از ورود كودكان به مدرسه فارسي را به خوبي به فرزندان خود آموزش مي‌دهند بدون اينكه روحشان برنجد از اين كه من تورك چرا نبايد به زبان خودم آموزش ببينم؟ چرا من تورك با زبان ديگري كه هيچ سنخيتي با روح و ذهن من ندارد با فرزندم حرف مي‌زنم؟ مهمتر اين كه چه بلايي سرم آمده كه من تورك از هويت خود گريزانم؟ چرا به فرزندان من تورك ادبيات، فرهنگ و تاريخم را آموزش نمي‌دهند؟ چرا و هزاران چرايي كه متأسفانه يكي‌شان به ذهن ميليون‌ها تورك با همان سياست‌ تورك‌ستيزي كه خروجي ميليون‌ها جلسه است خطور نمي‌كند.

عابباس بي لئيسانلينين، ايش يئرينده ايديم. بير ايکي آي ايدي آزاد اولدوغو. تئلئفون زنگ چالدي. بيريسي: "تاپينماق نه آنلامدادير؟" سوردو. تاپينماق حاقيندا آچيقلاما وئردي. اوشاقلاردان ايديمي؟ سوردوم "هئچ بيلمه‌ديم کيم اولدوغونو، گونده بئله زنگلر چوخ اولور" دئيه جاواب وئردي.

اردبيل زيندانينا آپاريلديم، رحيم بي قولامي ايله اورادا قالديغيم نئچه گونده ياخيندان تانيش اولدوم. يازين سون آييندا بئليني بؤيرکلرينين اوستونو چوخ قالين باغلاميشدي. قالديغي بير ايل مودتينده يالنيز بير ايکي کره حکيمه گئتمه‌يه ايمکان وئريلميشدي. او زامان دا حکيم ديياليز ائديلمه‌ليدير دئيه جاواب وئرميشدي. زيندانين نملي دورومو ايشي داها دا آغيرلاشديريردي. اصليند، او بؤيوکلويه آغريني نه قدر گيزلتسه ده ايچينده‌کي آغري، بعضاً اوغرون- اوغرون اوزونه يانسيييردي. گؤزلريني قيساندا ايچينده‌کي قيشقيريغي ائشيديرديم. بونونلا بئله کاغيذلارا هر گون سؤزجوکلر يازيردي. آزادليقدا اولدوغو واخت سؤزلوک اوزرينده ايشله‌ييردي. سؤزلویون ياريمچيق قالماسي ايله باريشماق ايستمه‌ديیيني دويوردوم. ايبراهيم بي ساوالان بير گوندور زينداندان چيخميش. "چوخمو اينجيتديلر؟" سوردوم. سؤزدن يايينديرماغا چاليشير: "زينداندا بير يازي يازميشام وار اولماق اوزرينه، اوخويوم گؤر نئجه آلينميش؟" سونرا ديلدن دانيشير، وارليق فلسفه‌سيندن سؤز آچير. يايينديرماق ايستهیي ديقتيمي چکير. ايللر کئچير. سعيددن خبر يوخ. بو مودتده سسيني ائشيدن بير دوست يوخ. گؤرن ساغليغي دورومو يئنه آغيرلاشيرمي؟ يازماغا قويورلارمي؟ يا اونون دا يازيلاريني آليب جيريرلار! ؟ حوسئين جاويد يازديقلاريني سيبريده زيندانين اوجاغيندا يانديردي. سعيد زيندانا دوشندن ايندييه قدر يالنيز بير يازي اورتادادير، بير ده اورک آغريلاري. سعيد، "تورکجه" آدلي بير يازي يازير. ديل فلسفه‌سيندن يازير. تورکجه‌نين پنجره‌سيندن دونيايا باخديغيندان يازير. دونياني تورک گؤزو ايله گؤردويوندن، تورکجه‌نين دوشونجه‌سيني قوردوغوندان سؤز آچير. ديل فلسفه‌سيندن دانيشير سئوگيلي سعيد!

بلکه ده هايدگئر، ديل ياساقليغيني ياشاسايدي، "ديل وارليغين ائويدير" دئمزدي. هر سؤيله‌ديیي سؤزجوک، اونون اوچون دامغايا چئويريلسهيدي، داها وارليغي آنلاتماق اوچون ديلي وارليغين ائوي سانمازدي. چونکي، ياساق اولان دورومدا ديل، هر شئي ده اولسا "ائو" دئييل، ائوسيزليکدير. ديلي اؤزگورلویونده ائودير. هر گون تورکجه‌يه نيفرت ائدنلرين باسقيسي ايله ديلي ديلسيزلشديرمه‌يه چاليشيلديغيندا داها ائوين دينجليیي پوزولور. ديل، قاورام- قاورام داريسقاللاشير، قيسيرلاشير. او اوزدن ده ديلي تام اولدوغو کيمي گؤرمک اولمور. ديلین سؤزجوکلرينين وئرديیي قاوراملار آنلاشيلماز اولور. سعيد، ديلدن يازدي، فلسفه‌دن يازدي. سورونلاريميزي اَن درين قاتيندان آناليز ائديب چؤزمک ايسته‌ييردي. "ايشيق يول" کيتاب ائوينده زنگانا تورکجه کيتابلار ساتدي، سککيز ايل زينداندا قالاسي اولدو. رحيم بي، قولامي سؤزجوک توپلادي، آغريسينی گيزلتدي. عابباس بي، ديلدن دانيشدي. تورکجه‌ده دوشوندو، سعيد دئميشکن تورکجه‌نين پنجره‌سيندن باخدي دونيايا. ايللر پنجره‌سيز قويدولار، زيندان چکديرديلر. يئنه باخدي، بو دفعه سوسوز چؤرکسيز قالدي پنجره‌سيزليکده. ايندي هر دفعه چؤرک يئينده، سو ايچنده گؤزومون اؤنونه گلير، آجليق آکسيياسي کئچيرن او بؤيوک اينسان. داها سعيد ده يوخدور، زيندانين اؤنونده عابباس بي اوچون تحصون قورصون، آجليق کئچيرسين. بودور ديل، وارليغين پنجره‌سيز اوجقاري. من، هايدئگئرين نه تور بير ديلدن دانيشديغيندان، ديلي هانسي آنلامدا سؤيله‌ديیيندن دانيشميرام، هايدگئرين بو تيپ بنزتمه‌سينه گتيريب چيخاران اورتامدان سؤز گئدير. بودور بيزيم ديلين دونياسيندا ياشاماق. تورکجه‌نين پنجره‌سيندن دونيايا باخماق ايسته‌ين، فارسجانين زيندانينا آتيلمالييميش. ديل، وارليغين زيندانييميش قارداش. آذربايجانين آيديني ايله کوتله‌سينين باغيني دا ديل زيندانينين قارانليغيندا ايتيرديک. تورک آيدينينين اوغور قانازاغي تکجه يول بو ديلدن کئچير. تورکجه‌نين ايشيقلي يولوندان. بو آن ديل وارليق زيندانا چئويريلسه د، آجيليقلار ياشانسا دا، ايشيق ساچان بير يول وار. تورکجه‌نين پنجره‌سيندن گؤرونن بير يول. زينداني ائوه چئويره بيله‌جک بير ايشيقليق.

صبح آزادی: اندیشه برابری و عدالت تاریخ درازنایی دارد. هر آنچه به انسان و رنج هایش مربوط است در دایره این اندیشه چای می گیرد. رونالدد دورکین از نسل جدید فیلسوفان حق است که بر روی چگونه کاستن دردهای انسان بسیار اندیشه کرده است. او را می توان خلف جان رالز دانست که بر بسیاری از حوزه های بی عدالتی و تبعیض می شورد. تبعیض نژادی یکی از حلوه های نخستین بی عدالتی است.در بازخوانی این نوع تبعیض در جامعه ایرانی سراغ دکتر صادق زیباکلام رفته ایم. این استاد دانشگاه تهران که کنش های بسیار موثری در حوزه های مختلف جامعه ایرانی داردٰ در این گفتگو به صراحت از نژادپرستی ایرانی پرده بر می دارد و بر نگاه انکارگرایانه برخی روشنفکران درباره تبعیض های قومی می شورد

بو گونلر اورومو گولو قوروياركن، درينلر قارانليغينا توللانميش نسنه‌لريميزي اوزه چيخارير. بو گؤل داشقين چاغلاريندا بير اوسطوره‌يه چئوريله بيلمه‌سه‌ ده گؤزلري عزرائيلا باخاركن بير ميللتين سسيني قولاقلاريندا دويور: قوروما اورومو، قوروما!

بابك قالاسينا اسطوره زيروه‌سي كيمي اينانان‌لار “بير گون بو رولو داغلار دئييل دنيزلر اويناياجاق” كيمي قونو هئچ ده عاغيل‌لارينا سيغمازدي. اورومو گؤلو بير گؤل اولاراق آذربايجان مدنيتي‌نين و ديلي‌نين سيموولو كيمي او مدنييتين و ديلين قوروماغيني ‌دا تمثيل ائدير.

بونا گؤره ده ايندي داغ دئييل دنيز بيزي بير آرايا گتيرير و مهيار عليزاده‌نين قاراگيله‌يه يالوارماق قونوسو بيزيم هامي‌ميزي آغلادير. و ائله هر نه بو “هامي‌ميز”دان باشلايير: اورتاق كدرلردن، اينانجلاردان. دنيز بيزي بير آرايا گتيره بيلميش‌دير.

سو آراما سوساماغي ايزله

سو هر ياندان جوشماغا باشلاسين. (مئولانا)

روزآنلاین:ماجرا از بی تدبیری نمایندگان مجلس در رد دوفوریت طرح نمایندگان آذربایجان غربی برای نجات دریاچه ارومیه آغاز شد. مردم ارومیه خشمگین از این بی اعتنایی تجمعی مسالمت آمیز وغیر سیاسی را اعلام کردند. برخورد خشن حکومت خیلی سریع به حرکت ماهیت سیاسی بخشید.

دریاچه ارومیه بزرگترین دریاچه و از مهمترین منابع آبی ایران است.بعد از بحر المیت شور ترین دریاچه دنیا. نقش اکو سیستمی این دریاچه فراتر از ایران بوده و ترکیه و عراق را نیز در بر می گیرد و یک دارایی ملی و سرمایه جهانی است.

از چند سال پیش این دریاچه شروع به خشک شدن کرده است. در حال حاضر 53 درصد دریاچه ارومیه شوره زار شده است. از دومین سال ریاست جمهوری احمدی نژاد کار شناسان و علاقمندان به محیط زیست نسبت به عواقب مخرب این رویداد شوم هشدار دادند و هیچ کس گوش نداد.